ladyygholic View my profile

[LF] Tomorrow - part 2

posted on 01 Mar 2012 19:25 by noocream445 in Fiction directory Fiction
Title : Tomorrow
Part : 2
Author : ladyygholic
Pairing : TEMG
Rate : PG13
 
 
 
 
 

 
2
 
 
 
 

มือเรียวเอื้อมหยิบผ้าพันคอสีหวานทาบลงบนคอขาว ร่างบางยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกสองสามรอบ ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"ประตูไม่ได้ล็อค" เสียงใสเอ่ยเป็นเชิงอนุญาต

"เสร็จหรือยังจ๊ะ จียง"

"ใกล้แล้วล่ะ"

เด็กหนุ่มยิ้มกว้างให้หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู พลางหยิบเครื่องเงินอีกสองสามชิ้นมาประดับลงบนร่างอย่างอารมณ์ดี

แหวนทองคำขาวถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของจียง เจ้าตัวยกมือขึ้นเชยชมแหวนเกลี้ยงเกลาบนนิ้วเรียวบาง ก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานออกมาอย่างพอใจ ..

แหวนแห่งความทรงจำ ..

"ยังใส่แหวนอยู่อีกเหรอ?" แชรินถาม

"อื้อ" ร่างบางครางตอบเบาๆ พอได้ยิน ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกเขิน

 

- - - - - - - - - - -

 

ยิ่งกว่าคำว่าสะดุดตา สายตานับสิบคู่จ้องมองไปยังหนุ่มสาวที่เดินเคียงคู่พูดจาฉอเลาะกันกลางห้างสรรพสินค้า ทั้งสองต่างก็เป็นที่รู้จัก และนั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล..แชรินกับจียง

ฝ่ายหญิงเป็นถึงลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลส่วนฝ่ายชายก็เป็นลูกชายคนเดียวของบริษัทส่งออกรายใหญ่ เดินควงคู่กันท่ามกลางข่าวซุบซิบนินทาที่ว่าทั้งสองกำลังจะแต่งงานกันแบบนี้ จะไม่ให้น่ามองได้ยังไง

“อยากซื้ออะไรมั้ยจียง?”

“ไม่ล่ะ” จียงตอบ ก่อนจะยิ้มกว้างส่งให้แชริน

เด็กสาวทำท่าจะจูงมือจียงให้เดินต่อ แต่ไม่ทันไร โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดันมาดังขึ้นเสียก่อน

“นี่จียง เดี๋ยวฉันมานะ พอดีมีสายเข้าน่ะ” แชรินยกโทรศัพท์มือถือให้จียงดูเป็นเชิงว่าตนพูดจริง ก่อนจะเดินหลีกหายไปอีกทาง

ตอนนี้ก็เหลือเพียงจียงที่ยืนอยู่คนเดียว..

เด็กหนุ่มเดินอ้อยอิ่งเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับ ก่อนจะไล่สายตามองสินค้าในตู้กระจกด้วยความสนใจ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่กำไลข้อมือเส้นหนึ่งที่มือจี้เพชรเล็กๆ ห้อยลงมาอย่างน่ารัก จียงสนใจมัน

บางครั้งจียงก็อยากเป็นเหมือนกับเพชร.. สง่างามและแข็งแกร่ง..

ตอนแรกจียงตั้งใจว่าจะซื้อมันให้กับแชริน ถ้าไม่ติดว่ามีคนเข้ามาขัดให้อารมณ์เสีย

“สวัสดีควอน จียง”

เสียงเรียบเอ่ยทัก ก่อนจะฉวยโอกาสยกมืออีกฝ่ายขึ้นมาจูบเบาๆ อย่างถือวิสาสะ แต่คนอย่างควอนจียงก็หวงเนื้อหวงตัวมากพอ เมื่อถูกจูบ เด็กหนุ่มก็ชักมือกลับก่อนจะสะบัดแรงๆ ด้วยความไม่พอใจ

ถ้าไม่ได้เป็นอะไรกัน จียงก็ไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัว

“ทำบ้าอะไรของนาย” ร่างบางชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ

ถึงจะบอบบางแค่ไหน แต่เมื่อโกรธ จียงก็เหมือนกับไฟที่พร้อมจะมอดไหม้ทุกอย่างได้ภายในพริบตา ดอกกุหลาบ ถึงจะบอบบางแต่ก็ยังมีหนาม.. แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงสวยงาม น่ามอง..

“ฉันก็แค่อยากจะเชยชมดอกไม้งามอย่างนายบ้าง.. ไม่ได้เหรอ?”

เด็กหนุ่มเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะถอยห่างไปอีกสองสามก้าวเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะหาเรื่องแตะเนื้อต้องตัวเขาอีกครั้ง จียงไม่พอใจ จียงไม่ชอบและก็ไม่ต้องการให้ใครมาปฏิบัติกับเขาแบบนี้

เขาไม่ชอบผู้ชายคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ..

“อ้อ.. ลืมไป ว่ามีเจ้าของแล้ว” ร่างสูงยักไหล่อย่างไม่หยี่ระ

“ฉันไม่ใช่ของของใคร..” จียงเชิดหน้าขึ้น พลางเสหน้ามองไปทางอื่น ด้วยความไม่พอใจ

“นายเองก็ใช้ได้นี่จียง เขี่ยไอ้ซึงฮยอนทิ้งแล้วมาควงกับยัยคุณหนูตะกูลผู้ดี..” ร่างสูงเหยียดยิ้ม “ไม่สนใจจะควงฉันอีกคนรึไง? ถ้าคบกับฉัน รับรองว่านายจะสุขจนล้นเลยล่ะ ไม่ว่าจะทางใจหรือทางกาย..”

“ต่ำ” ร่างบางแหวร้องลั่น

ไม่บ่อยนักที่จะมีคำหยาบคายหลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่ชื่อควอน จียง ถ้าไม่เหลืออดจริงๆ ก็คงไม่พูดออกมา..

“ต่ำ.. แต่ก็คงไม่เท่ากับนาย นี่ท่าทางไอ้ซึงฮยอนมันคงจะปรนเปรอให้ได้ไม่ถึงใจล่ะสิท่า ถึงได้ทิ้งมันมา”

ฝ่ามือขาวฟาดลงบนซีกหน้าของอีกฝ่ายจนเสียงดังลั่น เด็กหนุ่มยืนตัวสั่นด้วยความโกรธที่มีอยู่เต็มจนล้น ควอน จียงไม่สนว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่สนว่าใครจะมองยังไง

ศักดิ์ศรีของเขามีมากพอเกินกว่าจะให้ใครมาเหยียบย่ำ..

“ฉันคงต่ำได้ไม่เท่านายหรอก อิม แทบิน”

“งั้นเราก็คงไม่ต่างจากกันไปสักเท่าไหร่ ว่ามั้ยควอน จียง?” แทบินเชยใบหน้าสวยขึ้น ก่อนจะออกแรงบีบจนร่างบางร้องครางออกมา

จียงรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก เจ็บ.. แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ พยายามจะดิ้นหนี แต่ก็ไร้ประโยชน์ เมื่อเทียบกับผู้ชายตรงหน้า แรงของเขาที่มีอยู่ตอนนี้ก็แทบจะไม่มีผลอะไรเลย

เด็กหนุ่มนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลให้คนตรงหน้าใจอ่อนเลยแม้แต่น้อย แทบินยิ้มเยาะร่างบางด้วยอารมณ์ที่ไม่สามารถคาดเดาได้ แต่ก็คงสะใจไม่น้อยที่ทำให้เขาได้เจ็บ..เหมือนกับที่เขาทำกับน้องชายของแทบิน..

จียงเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของแทบิน เพราะเขาเองก็รู้ว่าตัวเขาไม่ได้เป็นอยากที่ถูกชายตรงหน้าประณาม น้ำตาที่รื้นขึ้นมาบ่งบอกถึงรสชาติของความเจ็บปวด จียงพยามกระพริบตาถี่ๆ เพื่อที่จะไม่ให้มันไหลลงมา แต่ถึงกระนั้น มันก็ไม่สามารถปกปิดความอ่อนแอของเขาได้ บางครั้งเขาก็แอบน้อยใจ ทั้งๆ ที่เขาเองก็เกิดมาเป็นผู้ชาย แต่ทำไมถึงได้อ่อนแอเพียงนี้..

“สำออย” ร่างสูงสบถใส่จียง ก่อนจะปล่อยใบหน้าเล็กให้เป็นอิสระ

ร่างบางไม่ว่าอะไร โค้งตัวให้เจ้าของร้านทีหนึ่งเพื่อขอโทษที่เป็นการเสียมารยาท ก่อนจะก้าวขาเดินออกมาจากร้านโดยไม่สนสายตาของคนรอบข้าง 

ข้อมือบางถูกกระชากให้หันกลับมาเผชิญหน้า จียงพยายามจะสะบัดออก แต่ก็ไร้ประโยชน์ เขาสู้แรงของผู้ชายคนนี้ไม่ได้.. นึกได้เช่นนั้น จียงก็แค่นหัวเราะเบาๆ ด้วยความนึกสมเพชตัวเอง

แทบินกระตุกดึงข้อมือจียงเพียงเล็กน้อย เด็กหนุ่มก็แทบจะเซเข้าไปอยู่ในอ้อมอก แรงบีบที่ข้อมือเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนต้องการจะบีบให้มันแตกหักออกเป็นเสี่ยงๆ

“เจ็บ” ร่างบางเอ่ยเสียงครางเครือ

“เจ็บก็ดี จะได้รู้จักจำ”  

“ฉันทำผิดอะไร?” จียงถามเหมือนไม่รู้ ซึ่งก็มากพอที่จะทำให้แทบินแค่นหัวเราะขึ้นมาเบาๆ 

จียงขมวดคิ้วคู่สวยเข้าหากันด้วยความงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าเขาไปทำอะไรให้ผู้ชายคนนี้ และเขาก็ไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากเขา

เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างอิม แทบินจะเจ็บแค้นเทนน้องชายตัวเอง..

“นี่ไม่รู้จริงๆหรือว่าแกล้งโง่กันแน่?”

“ฉันไม่รู้..”

“หึ พูดแบบนี้ แสดงว่าน้องชายฉันมันก็แค่ของเล่นชิ้นนึงสินะ แล้วยัยผู้หญิงคนใหม่ของแกไปไหนแล้วล่ะ?”

“มันไม่จำเป็นหรอกว่าแชรินจะไปไหน มีอะไร คุยกับฉันคนเดียวก็พอ” 

ร่างบางเหยียดริมฝีปากเบ้เหมือนกำลังเบื่อบทสนทนาที่แสนยืดยาวจนเกินควร จียงอยากใหมันจบๆ ลงสักที เขาเบื่อที่จะต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้แล้ว ไม่มีความจำเป็นอะไรเลยสักนิดที่จะต้องพูดคุยกัน

ทั้งๆ ที่เคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับพูดเหมือนกับรู้จักเขาดี

“เป็นห่วงกันจริงๆ เลยนะ ทีไอ้ซึงฮยอนไม่เห็นจะเป็นห่วงมันบ้าง”

“ไม่รู้อะไรก็อย่าพูดเลยจะดีกว่า” เป็นอีกครั้งที่ร่างบางหันหน้าหนี เบื่อ.. ไม่อยากจะคุยด้วยแล้ว

“ไม่รู้หรือไงว่าน้องฉันเจ็บแค่ไหน?” ร่างสูงเขยิบตัวเข้าใกล้จียง ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาจนแทบชิด ก่อนจะเอ่ยเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน “น้องฉันเกือบตายก็เพราะนาย”

เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขาไม่มีอารมณ์จะเสวนากับแทบินอีกแล้วจริงๆ “ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่านายจะเป็นห่วงเป็นใยน้องชายของนายจริงๆ” ตาคู่สวยจ้องหน้าอีกฝ่าย “ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัว”

จียงเดินถอยห่างจากชายร่างสูงใหญ่ พอดิบพอดีกับที่เด็กสาวกำลังเดินมา เด็กหนุ่มยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะพากันเดินเฉียดร่างอิม แทบินไปเหมือนไม่เคยรู้จักกัน 

 

 

- - - - - - - - - - -

 

 

ปลายนิ้วเคาะบนโต๊ะเบาๆ จนเกิดเสียงดังขึ้นเป็นจังหวะ ซึงฮยอนนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง.. น่าแปลกที่วันนี้ไม่ว่าอาจารย์จะพูดอะไร ก็ไม่ได้เข้าหูของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

คงเป็นเพราะเมื่อเช้าเขาได้ยินพวกผู้หญิงยืนพูดอะไรกันบางอย่าง.. เรื่องที่ว่าจียงกำลังจะแต่งงาน..
ซึงฮยอนสะบัดหัวไล่ความคิดเรื่องจียงออกไป มันไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย จะเก็บมาคิดทำไมให้รกสมอง แต่ถึงจะคิดแบบนั้น เขาเองก็อดน้อยใจไม่ได้..

ก็ในเมื่อจียงไม่มีเวลาให้เขา แล้วทำไมถึงไปมีเวลาให้กับคนอื่นได้

หรือบางทีการคบกับผู้ชายอย่างเขามันคงเป็นเรื่องที่น่าอายสำหรับจียง...

ไม่นานนักเสียงสัญญาณบอกเวลาหมดคาบก็ดังขึ้น ซึงฮยอนกวาดของบนโต๊ะลงกระเป๋าโดยไม่ได้ใส่ใจเท่าที่ควร ร่างสูงเหยียดตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าไม่ติดว่าคาบต่อไปจียงต้องใช้ห้องนี้เรียน เขาก็คงไม่ต้องรีบร้อนขนาดนี้ โดยเฉพาะตอนนี้เขารู้สึกไม่ค่อยอยากเจอหน้าจียงเท่าไหร่นัก

“จะรีบไปไหนวะซึงฮยอน?” เดินยังไม่ทันพ้นห้อง เขาก็โดนรั้งเอาไว้เสียก่อน “จะไปไหนมันก็เรื่องของกู”

“อ้อเหรอ” 

โจซองมินลากเสียงยาวเหมือนเชื่อในคำพูดของร่างสูง ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปากเมื่อกวาดสายตาไปเจอกับใครบางคน

“กูนึกว่ามึงกำลังหนีจียงซะอีก”

“กูจะไปหนีเขาทำไม?” ซึงฮยอนแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจ

“ก็เผื่อจะทำใจไม่ได้เรื่องที่จียงกำลังจะแต่งงาน”

“จียงจะทำอะไรก็ไม้ห็นเกี่ยวกับกูนี่ ปล่อยกูสักทีเหอะ”

เขาแทบจะยกมือขึ้นไหว้คนข้างๆ เมื่อเห็นว่าจียงกำลังเดินตรงมาทางเขา ตอนนี้เขาไม่อยากเจอหน้าจียงเลยจริงๆ ..

“จะรีบร้อนไปไหนวะ? อยู่ทักทายจียงเป็นเพื่อนกูก่อนดิ”

“มึงจะทักมึงก็ทักไปคนเดียวเหอะ กูหิว กูจะไปแดกข้าว” ซึงฮยอนสะบัดตัวออกจากการจับกุมของโจซองมิน แต่ยังไม่ได้จะเดินหนี บ่าหนาก็โดนรั้งไว้อีกรอบ “อดีตเมียเพื่อนรักทั้งคน ไม่ทักได้ไงวะ?”

“จียงไม่ใช่เมียกู”

“ก็เคยได้กันแล้วไม่ใช่เหรอ? ไม่ให้กูเรียกเมียแล้วจะให้กูเรียกอะไร?”

ซึงฮยอนเถียงไม่ออก.. ได้แต่ยืนก้มหน้าภาวนาขอให้เวลาผ่านไปไวๆ แต่กูดูเหมือนว่าเทวดาจะไม่เป็นใจสักเท่าไหร่นัก.. นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอยากฆ่าพื่อนรักอย่างโจซองมินเหลือเกิน..

“ว่าไงจียง” ร่างโปร่งเอ่ยทักเด็กหนุ่ม

“อ้าวฮยอง สวัสดีฮะ แล้วก็ซึงฮยอน..สวัสดี”

เขาลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าที่ควร.. 

จียงไม่ยอมเรียกเขาว่าพี่เหมือนเมื่อก่อน...ดูท่าเขาคงจะหมดความสำคัญแล้วล่ะมั้ง.. แต่อย่างน้อยมันก็ยังดีที่จียงไม่มองข้ามหัวเขาไปเหมือนกับเขาเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ..

“อ่า.. พี่ซองมินฮะ ผมต้องไปเรียนแล้ว ขอตัวก่อนนะฮะ”

เด็กหนุ่มโค้งตัวเก้าสิบองศาให้โจซองมิน ซึงฮยอนเหลือบตาขึ้นมอง เป็นจังหวะเดียวกับที่จียงกำลังเงยหน้า.. เพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่ได้สบตา หัวใจก็เต้นแรงเหมือนกับจะทะลุออกมานอกอก

ตาคู่สวยหลบสายตาซึงฮยอน จียงหน้าแดงก่ำ ดูน่ารักเหลือเกินในสายตาของเขา ไม่นานนักจียงก็หมุนตัวเดินเข้าห้องเรียนไป

แน่นอน.. จียงยงคงมีอิทธิพลต่อหัวใจของเขามากนัก

สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ประตูเหมือนกำลังรอให้คนที่เพิ่งเข้าไปเดินกลับออกมาอีกครั้ง..

โจซองมินที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นทุกอย่างมาโดยตลอด ร่างโปร่งเหยียดยิ้มบางๆ พลางนึกคิดสิ่งที่ตัวเองคาดการณ์เอาไว้

ซึงฮยอนยังรักจียง และก็ดูเหมือนว่าจียงก็ยังรักซึงฮยอนอยู่ เรื่องนี้ใครๆ ก็ดูออก แต่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมรับความจริง..

ร่างบางวางมือลงบนไหล่หนา “เออ มองมันเข้าไปประตูน่ะ ที่ตอนแรกมาทำโอดครวญหิวข้าวจะเป็นจะตาย”

“กูไม่อยากกินแล้ว” ร่างสูงละสายตาออกจากประตู พลางเอ่ยเสียงเรียบ 

“ก็เล่นกินอาหารตาซะอิ่มอกอิ่มใจขนาดนั้น ยังหิวอยู่ก็ให้มันรู้ไป”

“มึงนี่อะไรกับกูนักหนาวะ น่ารำคาญจริงๆ เลย” ซึงฮยอนขึ้นเสียงใส่โจซองมิน ก่อนจะเดินหนีไป

ร่างโปร่งที่ยืนมองเพื่อนรักเดินกระฟัดกระเฟียดหนีตัวเองไปก็อดหัวเราะไม่ได้ โจซองมินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พลางส่ายหัวให้กับความไม่เอาไหนของซึงฮยอน

บางทีซึงฮยอนอาจจะยังอ่อนเกินไปในเรื่องของความรัก ซึ่งถ้าเป็นเขา เขาคงไม่ปล่อยจียงไปเหมือนที่ซึงฮยอนทำ..

 

 

- - - - - - - - - - -

 

 

ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศเย็นเฉียบจนจับขั้วหัวใจ ใบไม้ร่วงหล่นโปรยปรายยามสายลมพัดผ่าน แสงไฟสลัวจากไฟข้างทางไม่ได้ช่วยอะไรมากนักในวันที่ดวงจันทร์หายลับไปจากท้องฟ้า

เงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง ทางเดินปลีกวิเวกวังเวงจนน่าขนลุก แต่ไม่ใช่สำหรับซึงฮยอน .. 

เรียวขายาวเดินทอดน่องไปตามทางเดิน จุดหมายปลายทางคือคอนโดส่วนตัวในย่านใจกลางเมือง วันนี้เขาไม่ได้ขับรถไปมหาวิทยาลัยด้วยอารมณ์อะไรบางอย่างที่ไม่มีสาเหตุ วันนี้เขาก็เลยต้องเดินกลับบ้าน..คนเดียว..

ไม่ใช่เรื่องที่แปลกที่จะเห็นซึงฮยอนเดินทอดน่องรับลมอยู่ข้างถนน บ่อยครั้งที่เขาขี้เกียจขับรถ ซึงฮยอนไม่ชอบขับรถคนเดียว.. ถ้าให้ขับรถคนเดียว สู้ให้เขามาเดินชมนกชมไม้ระหว่างทางกลับบ้านไม่ดีกว่าหรือ?

ถึงจะเสียเวลาไปสักหน่อย แต่มันก็คงดีกว่าการอยู่คนเดียวเงียบๆ บนรถ.. อย่างน้อยการที่ได้ออกมาเดินแบบนี้มันก็ทำให้เขาได้พบปะผู้คนบ้างล่ะหน่า

เสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นทำให้ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขายาวหยุดยืนอยู่กับที่ มือหนาหยิบโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังออกจากกระเป๋ากางเกง มองเบอร์ที่โทรเข้ามาด้วยความแปลกใจ ปลายนิ้วหัวแม่มือกดทัชสกรีนที่หน้าจอเพื่อรับสาย ก่อนจะยกขึ้นแนบหู

“มีอะไร?”

เสียงเรียบเอ่ยถามคนที่อยู่ปลายสาย ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะโทรหาเขา ส่วนใหญ่ที่โทรมาก็มักจะมีแต่เรื่องให้เขาหนักใจอยู่ร่ำไป เพราะอย่างนั้นเขาเลยไม่ค่อยจะรับสายสายนี้สักเท่าไหร่

ร่างสูงแต่ภาวนาในใจขอให้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น..

“ก็ไม่มีอะไร แค่จะโทรมาชวนไปปาร์ตี้ของคณะวันพรุ่งนี้ ไม่รู้พี่ดองอุคนึกคึกอะไรขึ้นมา ว่าแต่พี่ว่างหรือเปล่า?” 

โล่งใจไปหนึ่งเปราะ .. อย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่มีเรื่องอะไรให้หนักใจ ซึงฮยอนคิดอยู่ในใจ ก่อนจะเอ่ยปากตอบปลายสายเสียงเนือยๆ “ก็ว่าง.. แต่ไม่รู้ว่าจะไปมั้ย แล้วแต่อารมณ์และสถานการณ์”

“พี่ไม่มาไม่ได้นะ ผมไม่อยากนั่งแกร่วอยู่คนเดียว”

ซึงฮยอนนึกขำ “อย่างอี ซึงรีเนี่ยนะจะนั่งแกร่วอยู่คนเดียว? ไม่มีทาง”

“เอาเป็นว่าพี่ต้องมาให้ได้ก็แล้วกัน”

ไม่อยู่รอคำตอบของซึงฮยอน อีกฝ่ายก็ตัดสายไปเหมือนกับจะบอกเป็นเชิงว่ายังไงก็ต้องเห็นเขาที่งาน ใช่ว่าคนอย่างชเว ซึงฮยอนจะไม่ชอบงานสังสรรค์ แต่ช่วงนี้เขาไม่ค่อยอยากออกไปไหนสักเท่าไหร่ มันรู้สึกเหนื่อยจนเขาไม่อยากจะทำอะไร แต่เห็นทีงานนี้คงปฏิเสธไม่ได้ 

เพราะถ้างานนี้เขาปฏิเสธ..เขาคงไม่รอดชีวิตจากเงื้อมมือของชเว ดองอุค..

ร่างสูงลอบยิ้มจางๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดสนิท ไร้ซึ่งดวงดารา และดวงจันทร์.. มันก็คงเหมือนเขาในตอนนี้ ที่กลายเป็นคนที่ไร้แสงนำทาง..

ท้องฟ้ากับแสงสว่างจากดวงดาวย่อมเป็นของคู่กัน หากไร้ซึ่งสิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้ว ท้องฟ้าจะเป็นท้องฟ้าที่สวยงามสมบูรณ์ได้อย่างไร..

จียงก็เปรียบเหมือนดวงดาวที่คอยส่องแสงสว่างให้กับท้องฟ้าอย่างเขา..

 

 

- - - - - - - - - - -

 

 

ประตูห้องชุดถูกเปิดออก เรียวขายาวก้าวผ่านประตู รองเท้า christian louboutin ถูกสะบัดออกไปคนละทิศละทาง ร่างสูงโยนกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโซฟาอย่างไม่นึกเสียดาย สองท้าวก้าวยาวเดินเข้าห้องนอน มือหนาคว้าหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดบนไหล่กว้าง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยอารมณ์นิ่งงัน

ซึงฮยอนปลดเครื่องแต่งกายออก เรียวขายาวก้าวลงอ่างอาบน้ำราคาแพงเพื่อชำระล้างร่างกาย ร่างเปลือยเปล่าแช่อยู่ในน้ำที่อุ่นจนร้อน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกร้อนตามไปด้วย ร่างสูงพิงหัวไว้ที่ขอบอ่าง ค่อยๆ ปิดเปลือกตาที่แสนนั่งอึ้งลง ขนตายาวเรียงกันเป็นแพสวย ปากรูปกระจับเผยอออกเล็กน้อย ซึงฮยอนก็เหมือนกับงานศิลปะดีๆ ชิ้นหนึ่งนี่เอง..งดงามราวกับเทพบุตรที่ลงมาจากฟากฟ้า..

ไม่มีความคิดที่จะลุกออกจากอ่างอยู่ในหัวสมองของซึงฮยอน ฟองสบู่ที่เบาบางช่วยปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าภายใต้น้ำใส ควันจากน้ำลอยฟุ้งเฟ้ออยู่กลางอากาศ เขารู้สึกดี..ชอบความรู้สึกแบบนี้ ชอบที่หัวมันปลอดโปร่ง ไม่มีเรื่องให้คิดให้มันเหนื่อยใจ

ไม่นานเท่าไหร่ ร่างสูงเหยียดตัวขึ้นจากอ่าง เอื้อมมือหยิบเสื้อคลุมสีขาวจากราวแขวน สวมใส่จากด้านหลังก่อนจะผูกเชือกไว้หลวมๆ มือหนาคว้าซองบุหรี่ Malbolo บนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนใช้ปลายนิ้วกระทุ้งที่ด้านล่างซอง ปากเรียวคาบบุหรี่ไว้ในปาก จุดให้ติดไฟ แล้วสูดเข้าไปเต็มปอด

ร่างสูงเดินไปที่ระเบียงในห้องนอน ลมเย็นพัดแรงจนรู้สึกแสบผิว ควันจากบุหรี่ถูกพ่นออกจากปากก่อนลอยเคว้งกลางอากาศ กลิ่นมิ้นท์จากบุหรี่..เป็นเหมือนสิ่งเสพติดที่เขาคิดจะเลิกแต่ก็เลิกไม่ได้สักที 

เหมือนกับที่เขาอยากเลิกรักจียงแต่ก็ทำไม่เคยได้..

 

 

TO BE CONTINUED..

 

Comment

Comment:

Tweet

ชอบฉากสุดท้ายจังเลย เลือดสูบฉีดดีมาก 555+

#5 By Paniety on 2012-10-19 12:07

ฮื้อออ
อ่านแล้วรู้สึกอึดอย่างบอกไม่ถูก
ถ้าทั้งคู่จะรู้สึกตรงกันอย่างซึงโฮบอก

แล้วเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันมาจากอะไร
ทำไมเลิกกันไป
คนอย่างท็อปจะปล่อยอะไรไปง่ายๆเหรอ
ถ้าเหตุผลมันไม่ฟังขึ้นนและแสนปวดใจจนต้องยอมปล่อยไป
ยังไงก็รอดูต่อไปนะค่ะ

ท็อปมีความเจ็บปวดมากมายที่แฝงอยู่ในความเย็นชา
การลืมใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
อ่านไปก็เจ็บกับการกระทำของจีไป เจ็บแทนท็อปเลยอ่ะ
แต่พี่แทบินโผล่มาจากไหน เป็นห่วงท็อปจริงๆใช่ไหม??
รอพาร์ทต่อไปนะค่ะ มาไวๆน้า เค้ารออ่านอยู่

#4 By mintaname on 2012-03-08 12:32

แอบมั่นใจว่า จียงยังรักทาบิ แต่มีเหตุผลอะไรบางอย่าง
มันจี้ดมากกกกกกกกกก อยากอ่านต่อแล้วค่ะไรท์เตอร์ :)

#3 By SillyRabbit on 2012-03-02 22:42

Hot! Hot! Hot!
ฉากโป้เปลือยกาย อร๊่ายย

#2 By masomi on 2012-03-02 17:51

จียงดูบอบบางอะ !
5555+

แรดเกินไปหรือเปล่า ตอนร้องเจ็บ..อะ

เมื่อไหร่ชเวจะฉุดจีกลับมาอะ รักกันอยู่แท้ๆ :P
สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่อ่านอยู่เรื่อยๆแหละ

#1 By onewayz (223.206.116.114) on 2012-03-01 21:14

Recommend