ladyygholic View my profile

[LF] Tomorrow - part 1

posted on 05 Feb 2012 15:54 by noocream445 in Fiction directory Fiction
Title : Tomorrow
Part : 1
Author : ladyygholic
Pairing : TEMG
Rate : PG13

 
 
 
 
1
 
 
 
 
เรียวขายาวเดินทอดน่องไปตามริมถนน สายตาว่างเปล่าจนดูไม่ออก ร่างสูงเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ครั้งแล้วครั้งแล่าที่เดินอยู่แบบนี้ เดินบนเส้นทางที่เคยเดิน เดินเพื่อซ้ำเติมตัวเอง .. ชเวซึงฮยอนใช้ชีวิตอยู่เพื่อวันนี้ สำหรับเขาวันพรุ่งนี้มันช่างดูห่างไกลเกินเอื้อมถึง ..
 
การใช้ชีวิตอยู่เพื่อลืมใครสักคน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิดเดียว.. ชเวซึงฮยอนเคยเป็นผู้ชายอ่อนโยน ยิ้มง่าย แต่หลังจากที่คนๆ นึงจากเขาไป เขาก็เปลี่ยนไป.. ราวฟ้ากับเหว.. จากที่เคยยิ้ม ก็ไม่เคยได้เห็นรอยยิ้มของร่างสูงอีกเลย ใบหน้าเรียวปั้นหน้าทะมึนทึง ราวกับว่ามันช่างหน้าเบื่อเหลือเกินที่ต้องทนใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ เพียงลำพัง 
 
เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังออกมาจากร่างสูง เขาเบื่อที่จะต้องทนมองเห็นใครๆ เดินคู่กันผ่านตัวเขาไป เขารู้ว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง รู้ว่าการที่ได้ยืนอยู่ข้างคนที่ตัวเองรักมันมีความสุขมากแค่ไหน จนกระทั่งวันที่เขาไม่มี เขาถึงได้ว่ามันทรมานมากเกินจะทนไหว ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน แต่ก็ใช่ว่าตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บ
 
รักมากก็เจ็บมาก ..
 
 
- - - - - - - -
 
 
"ซึงฮยอน" เสียงหวานครางเรียกชื่อของเขาเบาๆ แต่ก็ดังมากพอที่จะทำให้เขาหันกลับไป 
 
เสียงหวานนุ่มคุ้นหูที่เอ่ยเรียกชื่อเขาไม่ใช่ใครที่ไหนไกล..ควอนจียง..อดีตคนรักของเขาเอง
 
"ซึงฮยอน.. นายสบายดีมั้ย?" เสียงหวานครางถามด้วยความเป็นห่วง เขารู้..ว่าจียงเป็นห่วงเขาจริงๆ ทุกความรู้สึกของเด็กหนุ่ม ซึงฮยอนสามารถมองออกผ่านทางสายตา.. อยากเหลือเกินที่จะฉุดคนตัวเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมอกให้หายคิดถึง แต่ในเมื่อวันนี้คนตรงหน้ามากับ 'อีกคน' เขาจึงทำได้แค่เพียงตอบกลับไปเบาๆ "สบายดี"
เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาได้สบตากับอดีตคนรัก หัวใจก็เหมือนถูกบีบอัดอย่างเต็มแรง
 
เจ็บปวด..ทรมาน..แต่ไม่สามารถทำอะไรได้
 
"เหรอ.. สบายดี ก็ดีแล้วล่ะ" จียงยิ้มให้เขา เนิ่นนาน แต่กลับช่างรวดเร็วในความรู้สึก ไม่นานนักคนข้างตัวของจียงก็เอ่ยท้วงขึ้น "จียง สายแล้วนะ เราไปกันเถอะ" เด็กสาวพูดขึ้นเหมือนต้องการเตือนสติ
 
"อ๊ะ! ขอโทษทีนะแชริน ฉันไม่ได้ดูเวลาน่ะ"
 
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"
 
ซึงฮยอนยืนมองหนุ่มสาวสองคนตรงหน้ายิ้มให้กันอย่างอ่อนโยน.. รอยยิ้มของจียง..มันเคยเป็นของเขา แต่ตอนนี้มันคงไม่ใช่..
 
ตอนนี้ทั้งตัวและหัวใจของจียงเป็นของคนอื่น..
 
"นี่ซึงฮยอน" จียงช้อนตาขึ้นมองร่างสูงตรงหน้า "ฉันไปก่อนนะ"
 
"อืม.."
 
จียงคลี่ยิ้มบางๆ ให้เขา น่าแปลกที่ซึงฮยอนกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนั่นมันเศร้าเหลือเกิน.. เหมือนกับรอยยิ้มในวันที่จียงบอกเลิกเขา
 
ฟันขาวขบลงบนริมฝีปากอิ่ม เด็กหนุ่มขมวดคิ้วคู่สวยเข้าหากันเหมือนกำลังใช่ความคิด ไม่นานก็คลายออก ก่อนที่เจ้าตัวจะยิ้มเล็กน้อยแล้วเอ่ยเบาๆ กับเขา "ดูแลตัวเองดีๆ นะซึงฮยอน"
 
"อือ.. นายเองก็ด้วย..ดูแลตัวเองด้วย" เขารับปากจียง ก่อนจะเอ่ยกำชับให้อีกฝ่ายดูแลตัวเอง
เพราะถึงยังไงเขาก็ยังเป็นห่วงจียงอยู่ดี
 
เขารู้ว่าจียงไม่ค่อยใส่ใจที่จะดูแลตัวเองสักเท่าไหร่ จียงมักจะหมกมุ่นอยู่แต่กับการเรียน หรือแต่งเพลงจนไม่สบาย ไม่ยอมกินอะไรเลยสักนิด ถึงต่อให้ไม่สบายหนักแค่ไหนจียงก็ไม่เคยคิดที่หยุดพัก ถ้างานยังไม่เสร็จ..
และสุดท้าย จียงก็เป็นฝ่ายบอกเลิกเขา ด้วยเหตุผลที่กลัวว่าจะมีเวลาใหเขาไม่พอ
 
ซึงฮยอนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะอยากรู้ในสิ่งที่เขาอยากบอกหรือเปล่า เขาอยากบอกกับจียงเหลือเกินว่าเวลาของจียงไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ต้องการการดูแลเอาใจใส่หรืออะไรมากมาย
 
ขอเพียงแค่จียงอยู่ให้เขารักเขาก็พอใจแล้ว..
 
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ต้องปล่อยจียงไป เพราะในเมื่อไม่รักกันแล้ว จะรั้งไว้ก็เปล่าประโยชน์..
 
 
- - - - - - - - - - -
 
 
ร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าบาร์ในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มราคาแพงมาดื่มเหมือนต้องการจะคั่นเวลา
 
ซึงฮยอนมาที่นี่บ่อยมากในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่อยู่คนเดียว ที่นี่ก็กลายเป็นบ้านหลังที่สองของเขา ที่ที่เปรียบเสมือนที่รองรับอารมณ์..
 
"ไงวะซึงฮยอน" โจซองมินเอ่ยทักทาย พลางหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างๆ เขา
 
เขาเหลือบตามองผู้ที่มาใหม่พักนึง แล้วยกมือขึ้นเป็นเชิงว่าเขารับรู้ถึงการมาถึงของอีกคน ก่อนจะก้มลงเขี่ยก้อนน้ำแข็งในแก้วคริสตัลที่มีเครื่องดื่มสีอำพันราคาแพงระยับอย่างไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้าง
 
เสียงเพลงที่ดังกลบทุกเสียงของผู้คน ไม่ได้ช่วยให้ซึงฮยอนรู้สึกสนุกเลยสักนิด 
 
แค่มองแว๊บเดียวก็รู้ ซึงฮยอนยังไม่หายดี.. ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นจิตใจ..  
 
"เลิกนั่งอมทุกข์แบบนี้สักทีเหอะว่ะ กูเห็นแล้วหงุดหงิดแทน"
 
"กูก็เป็นของกูแบบนี้ ไม่พอใจมึงก็ไม่ต้องมอง"
 
ร่างโปร่งลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย สามเดือนแล้วที่เพื่อนของเขาเอาแต่นั่งอมทุกข์ ไม่พูดไม่จากับใคร ทำตัวงี่เง่า เอาแต่เมาไปวันๆ โดยไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไง
 
นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อน เขาคงปล่อยให้โดนซัดตายอยู่ข้างถนนไปนานแล้ว..
 
"ก็ไม่ได้อยากจะมองนักหรอก แต่จะไม่ให้ใส่ใจ กูก็คงจะแลดูเป็นคนใจร้ายมากเกินไปหน่อย"
 
"หึ" เขาแค่นหัวเราะเบาๆ ไม่ใช่เพราะรู้สึกขำ แต่เพราะรู้สึกสมเพชตัวเองต่างหาก
 
ตอนที่เขาโดนจียงบอกเลิก เขาก็เอาแต่เมาจนหัวราน้ำ หาเรื่องชกต่อยกับคนนู้นคนนี้จนเกือบตาย ถ้าไม่ติดว่าซองมินมันมาช่วยเอาไว้ ป่านนี้เขาอาจจะกำลังชดใช้กรรมอยู่ในนรกก็เป็นได้..
 
"ตัดใจเหอะว่ะ เขามีคนใหม่ไปแล้ว จะมานั่งชอกช้ำใจอยู่ทำไม?"
 
"ไม่เป็นกู มึงไม่เข้าใจหรอก.."
 
"พูดเหมือนกูไม่เคยอกหัก"
 
"มันไม่เหมือนกัน"
 
น้ำสีอำพันถูกกระดกเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่า หลายครั้งที่เขาอยากจะเมาให้มันรู้แล้วรู้รอดไป เผื่อว่าจะได้ลืมเรื่องราวทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเขา ถึงจะเพียงแค่ชั่วครู่ แต่มันก็ยังดีกว่า..
 
"ลูกชายคนเดียวของตระกูลชเวอย่างมึง แค่กระดิกนิ้วนิดเดียวผู้หญิงก็แทบจะขึ้นเตียงยอมพลีกายถวายตัวให้มึงแล้ว หรือถ้ามึงอยากได้ผู้ชาย เอาเงินฟาดเข้าหน่อย เดี๋ยวก็วิ่งมาหามึงเป็นแถว เลิกทำตัวเป็นคนอกหักสักทีเหอะ เดี่๋ยวคนอื่นเขารู้ว่ามึงเป็นเพื่อนกูแล้วกูจะเสียชื่อ"
 
"ขอบคุณในความหวังดี" ซึงฮยอนคลี่ยิ้มบางๆ ให้โจซองมิน พลันหุบยิ้มลงก่อนจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนต้องหนักใจ "แต่กูไม่ต้องการใคร.."
 
"แน่ใจเหรอวะ? ไม่แน่นะเว้ย มึงอาจจะได้เจอใครที่ทำให้มึงลืมจียงก็ได้"
 
"ไม่มีใครมาแทนที่จียงได้ทั้งนั้น"
 
เป็นอีกครั้งที่น้ำสีอำพันในแก้วถูกดื่มกิน เครื่องดื่มราคาแพงระยับยกมาเสิร์ฟราวกับแจกฟรี ซึงฮยอนไม่สนใจว่าทั้งหมดที่เขาสั่งมานั้นจะราคาเท่าไหร่ เขารู้แค่ว่าเขาอยากดื่มและยังดื่มได้มากกว่านี้..
 
"กูไม่ได้หมายความว่าจะให้ใครมาแทนที่จียง แต่กูแค่อยากให้มึงลองเปิดใจรับคนอื่นเข้ามาบ้าง" โจซองมินตบบ่าร่างสูงเบาๆ
 
เขารู้ว่าซึงฮยอนเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดดี แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะยังไม่อยากมีใครในตอนนี้
 
ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่าซึงฮยอนยังคงหวังว่าสักวันจียงจะกลับมา..
 
"กูอยากให้มึงลองหาใครสักคนมาคบ เผื่อว่ามึงจะดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้"
 
"ขอบคุณในความหวังดี แต่.." ซึงฮยอนยังพูดไม่ทันจบ โจซองมินก็พูดขึ้นขัด "มึงรู้มั้ยว่าทุกคนเป็นห่วงมึงมาก?"
 
ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่ถูกตั้งคำถามใส่ ร่างสูงยังคงเอาแต่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเหมือนกับมันเป็นเพียงแค่น้ำเปล่า เขาทำเหมือนกับว่าสิ่งที่ซองมินพูดขึ้นมาเป็นเพียงแค่เสียงหวีดของลมที่ลอยผ่านหูเขาไป
 
"กูก็เป็นห่วงมึง พ่อแม่มึงก็เป็นห่วง ทุกคนเป็นห่วงมึงมากนะซึงฮยอน.. รวมทั้งจียงด้วย.."
 
ซึงฮยอนรู้ตัวว่าเขาทำตัวงี่เง่ามากแค่ไหน แต่ถึงยังไงเขาก็ยังตัดใจจากจียงไม่ได้อยู่ดี
 
"ฟังกูนะซองมิน กูรู้ว่ากูมันงี่เง่า กูรู้ว่ากูทำให้ทุกคนเป็นห่วง แต่มึงรู้อะไรมั้ย.." เขาถอนหายใจเบาๆ มือหนากำแก้วคริสตัลแน่น ก่อนจะลอบยิ้มจางๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เขากำลังจะพูดถึง ทุกอย่างยังคงตรึงตราอยู่ในความทรงจำ..
 
"กูเคยสัญญากับจียงเอาไว้ว่ากูจะรักแค่จียงเพียงคนเดียว และจะรักตลอดไป" ซึงฮยอนยิ้มกว้างขึ้นอีก ก้อนเนื้อที่อกซ้ายเต้นแรงเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่เคยเป็นที่รัก.. เขายังคงรักจียงเหมือนวันแรกที่คบกัน
 
"แล้วมึงรู้อะไรอีกมั้ย.."
 
"อะไร?"
 
"กูเป็นคนรักษาสัญญาว่ะ.." 
 
 
- - - - - - - -
 
 
พักนี้ซึงฮยอนไม่ค่อยเห็นจียงที่มหาวิทยาลัย เป็นเพราะเรียนอยู่คณะเดียวกัน ซึงฮยอนจึงมักสอดส่องสายตาหาจียงอยู่เสมอ.. ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงจะโทรไปหา หรือไม่ก็ไปหาที่บ้าน แต่ในเมื่อตอนนี้ความสัมพันธ์มันเปลี่ยนไป เขาจึงทำได้เพียงนั่งอยู่นิ่งๆ อย่างร้อนใจ
 
จียงไม่เคยขาดเรียนถ้าไม่จำเป็น..
 
"มองหาเมียอีกแล้วล่ะสิมึง" ซึงฮยอนไล่สายตามองต้นเสียงตั้งแต่หัวจรดเท้า คิมฮยอนจุง.. เพื่อนอีกคนนึงของเขา
 
"จียงไม่ใช่เมียกู"
 
"แต่ก็เคยเป็น.. หรือกูพูดไม่ถูก?" ฮยอนจุงทำท่าทางยียวนกวนอารมณ์คนตัวใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างๆ พลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี
 
เขาทำได้แค่มองเพื่อนตัวดีอย่างเอือมๆ จริงอย่างที่ฮยอนจุงมันพูด จียงเคยเป็นของเขา แต่ในเมื่อตอนนี้มันไม่ใช่ เขาก็คงทำได้แค่ยอมรับความจริง.. เขาไม่ใช่คนที่จะไปโวยวายแย่งใครมาจากใคร ในเมื่อจียงไม่ต้องการเขา ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะรั้งเอาไว้
 
"น่าเสียดาย นี่ถ้าเขาเลิกกับมึงแล้วยังไม่มีใคร กูกะว่าจะเสียบซะหน่อย" ฮยอนจุงพูดขึ้นแบบทีเล่นทีจริง
 
"ฝันไปเถอะ กูไม่ปล่อยให้เสืออย่างมึงคาบไปกินง่ายๆ หรอก"
 
ร่างสูงแยกเขี้ยวใส่เพื่อนตัวดี ใครก็รู้ว่าฮยอนจุงเป็นเสือผู้หญิง ถ้าเกิดปล่อยให้ได้จียงไป คงไม่วายที่จียงต้องเสียน้ำตา.. คนอย่างฮยอนจุงไม่คู่ควรกับดอกไม้งามอย่างจียงเลยสักนิด..
 
จียงเป็นคนที่ต้องการดูแลเอาใจใส่ มองภายนอกก็ดูแข็งแกร่ง เข้มแข็ง และสง่างาม แต่เมื่อได้สัมผัสแล้วจะรู้ว่ามันไม่ใช่เลย จียงอ่อนแอมากเกินกว่าที่ใครจะรู้ ก็เหมือนกับดอกกุหลาบ ภายนอกมีหนามแหลมเอาไว้ป้องกันกลีบดอกที่บอบบาง สัมผัสแรงเกินไปก็บอบช้ำ ต้องคอยถนุถนอมอย่างเบามือ..
 
"ในเมื่อเขาไม่รักมึงแล้ว มึงจะหวงเขาไปเพื่ออะไรวะ?"
 
"จริงอยู่ที่เขาไม่รักกู แต่ก็ใช่ว่าเลิกกันแล้วกูจะยังรักเขาไม่ได้.."
 
"กูจะอ้วก" ฮยอนจุงเบะปากกับคำพูดของซึงฮยอน "ทำตัวเป็นพ่อพระอยู่ได้ ระวังจะไม่มีใครเอา"
 
"กูก็ไม่ได้ต้องการให้ใครเขามาเอากู"
 
ตอนนี้ซึงฮยอนไม่ต้องการใครทั้งนั้น เขายังไม่พร้อม แต่ถึงจะพร้อมเขาก็คงไม่คิดที่จะคบใคร.. ถึงต่อให้เขาไม่ได้สัญญากับจียงเอาไว้ เขาก็มั่นใจว่าเขาจะรักแค่จียงเพียงคนเดียว..
 
 
TO BE CONTINUED..




Comment

Comment:

Tweet

แชริน รีบบอกเลิกจียงซะ
แล้วจียงก็จะมาหาท็อป 
กร๊ากกกๆ (โอ๊ยย ใครโยนรองเท้ามาฟร๊ะ!!)

#6 By Paniety on 2012-10-19 11:56

คาใจ ทำไมเลิกกัน??
สงสารพี่ทอป ...

รออ่านอยู่นะคะ สู้ๆค่ะ



#5 By Bittersweet (110.49.224.164) on 2012-02-12 02:16

Hot! จะรอติดตามตอนต่อไปนะฮ้าบบ

#4 By @lady.korokoro on 2012-02-07 19:20

Hot!

#3 By masomi on 2012-02-07 19:06

จียงเปรียบเสมือนดอกไม้งามมมมม~~~
อิเทมป์ดูขัดกับคาแรกเตอร์นี้อย่างแรงอะ แต่ก็เท่ไปอีกอย่างนึง

พี่มาอ่านตามที่บอกแล้ว

ถ้าจียงกลัวไม่มีเวลาให้ทาบิแล้วทำไมคบกับหมวยได้ล่ะ ??

เกิดอะไรขึ้นนนน ? embarrassed
สู้ๆนะ พี่รออ่านอยู่ big smile

#2 By onewayz (223.207.142.180) on 2012-02-05 21:32

wow
ทำไมจียงถึงเลิกกะท็อปง่ายๆแบบนี้เนี่ย

ไม่มีเวลานี่นะ??? ไม่จริงม้าง...
ต้องมีเหตุผลอื่นแอบซ้อน
สงสารท็อปอ่ะ คงรักมากเกิน

อยากอ่านต่ออะค่ะ
มันแบบเศร้า ปวดใจพอๆกะท็อปเลย
อย่าตัดจบสั้นแบบนี้เลยน้าาาาาา

มาต่อไวไวนะค่ะ จะรอ

#1 By mintaname on 2012-02-05 16:50

Recommend